چشم معرفت

کیست آن بنده کو خطا نکند
تو و این ادعا خدا نکند
عاشقی ناید از هوسنکان
هر علف کار کیمیا نکند
دل پریشان شود بگو تا زلف
بر سرشانه ها رها نکند
نازک آن خواجه ی خدا جو را
که گهر بخشد و ریا نکند
کوس تقوا مزن که نیرنگ است
مرد پرهیز ادعا نکند
از ره آه بی نوا برخیز
که اگر برکشد خطا نکند
آنکه را چشم معرفت بازست
دفع موسی به اژدها نکند
رهنورد ره صلاح و فلاح
به ملامتگر اعتنا نکند
آنکه در مردنش حیات بود
دل بدین زندگی رضا نکند
حال قارون اگر کسی داند
تکیه بر قدرت طلا نکند
دل درویش را بدست آور
که اگر بسکند صدا نکند
حیله گر چون نماز بگذارد
جرم باشد اگر قضا نکند
هنر دشمنان ملامت ماست
از حسد این هنر چرا نکند

+ نوشته شده در جمعه دوم دی ۱۳۹۰ ساعت 20:53 توسط مصطفی |

تنهای تنها

بهار و باغ و گلگشت چمنن ها
کنار دلبران شیرین سخن ها
اگر قسمت شد از خلوت درایم
و گرنه ما و دل تنهای تنها

+ نوشته شده در جمعه دوم دی ۱۳۹۰ ساعت 20:52 توسط مصطفی |

که هستی تو ؟

شدی به دام طلا از خدا گسستی تو
تو را چه می شود آخر مگر که مستی تو ؟
اسیر گنج شدی یار را ز کف دادی
یه سیم و زر گرویدی ز حق گسستی تو
چرا زیاد تو رفته است عهد روز ازل
درست نیست که آن عهد را شکستی تو
ز خوان آز و هوس برنخاستی نفسی
چو کرکسا به سر جیفه ها نشستی تو
تو خویش را نشناسی فغان ز بی خردی
ز خود بپرس که ای بی خبر که هستی تو ؟
به حال خود نظری کن که در تمامت عمر
خداپرست نبودی طلا پرستی تو

+ نوشته شده در جمعه دوم دی ۱۳۹۰ ساعت 20:51 توسط مصطفی |

باغ ارم

ای خواجه که زر می طلبی بنده ی غم باش
ن زنده به عشقم تو به دینارو درم باش
ما را همه دم قبله ی دل سوی صمد بود
ابلیس تو را گفت که در بند صنم باش
اینده ندانی تو و بگذاشته بگذشت
حالی غم دنیا مخور و بنده ی دم باش
تا بار ندامت نبری بذل درم کن
تا رنج قیامت نکشی مرد کرم باش
رنج از تو بود گنج نصیب دگرانست
گو صاحب اقبال کی و مسند جم باش
هر کس به جهان عاشق اندیشه ی خویشست
ما پیرو دادیم تو هم یار سیتم باش
بیدار نبودی نفسی دیو تو را گفت
غفلت زده ی دل شو و در خواب عدم باش
خود شعله زدی بر دل پرآز و گرنه
معشوق تو را گفت که در باغ ارم باش
هنگام سحر بود که می گفت سروشم
در کعبه ی دل سیر کن و سوی حرم باش
تا نام تو تسخیر کند ملک عرب را
امروز چو تاجی به سر شعر عجم باش

+ نوشته شده در جمعه دوم دی ۱۳۹۰ ساعت 20:50 توسط مصطفی |

اولین غم و آخرین نگاه

چه شامها که چراغم فروغ ماه تو بود
پناهگاهم شبم گیسوی سیاه تو بود
اگر به عشق تو دیوانگی گناه منست
ز من رمیدن و بیگانگی گناه تو بود
دلم به مهر تو یکدم غم زمانه نداشت
که این پرنده ی خوش نغمه در پناه تو بود
عنایتی که دلم را همیشه خوش می داشت
اگر نهان نکنی لطف گاهگاه تو بود
بلور اشک به چشمم شکست وقت وداع
که اولین غم من آخرین نگاه تو بود

+ نوشته شده در جمعه دوم دی ۱۳۹۰ ساعت 20:49 توسط مصطفی |

اشک وداع

گریه کن ای دل که دوست از بر ما می رود
وای که از باغ عشق عطر وفا می رود
زانکه دل تنگ ما جای دو شادی نبود
تا ز در آمد سهیل و سها می رود
گر چه ز چشمم رود همراه اشک وداع
مهرعزیزان کجا از دل ما می رود
خانه ی دلتنگ ما تشنه ی آوای اوست
آه که از این سرا نغمه سرا می رود
باغ دل ما از او لطف و صفا می گرفت
حیف کزین بوستان لطف و صفا می رود
گر چه به ما هر نفس لطف خدا می رسد
از سرمان سایه ی لطف خدا می رود
می رود اما دلش ساز وطن می زند
این نگران ر نگر رو به قفا می رود
آب و گلش در حضر جان و دلش در سفر
عاشق اشفته حال دل به دو جا می رود
لحظه ی بدرود خویش تا نزند آتشم
با دل اندهگین شادنما می رود
تا که بگردد بلا از قد و بالای او
برلب بی خنده ام ذکر دعا می رود
دل به چه کارایدم گر که دلارام نیست؟
خانه نخواهم اگر خانه خدا می رود
ناله براید ز سنگ گر که بداند دمی
از غم یاران چه ها بر سر ما می رود
ناله ی جانسوز من سر به ثریا کشید
آتش دل را ببین تا به کجا می رود
داغ به جان سها دوری سامان نهاد
خسته ی بیمار دل بهر شفا می رود
نیست عجب گر سها راه به سامان برد
اختر تابان ما سوی سما می رود

+ نوشته شده در جمعه دوم دی ۱۳۹۰ ساعت 20:49 توسط مصطفی |

انتظار فردا

تا کی به لبت ناله ی جانسوز بود
یا بر لب تو شعر غم آموز بود
بیهوده در انتظار فردا منشین
کامروز تو فردای پریروز بود

+ نوشته شده در جمعه دوم دی ۱۳۹۰ ساعت 20:49 توسط مصطفی |

اگر

نه فکر نام و نه ترسان ز ننگم
که داغ از آن لبان لاله رنگم
پریشان کنم چون خاطر خویش
اگر گیسوی او افتد به چنگم